środa, 18 lutego 2015

Zayn dla Jessicy ♥

-Mamo, ale ja nie chce się przeprowadzać!-Kłóciłam się z mamą.
-Ale to, że nie chcesz, nie znaczy, że nagle tata rzuci ofertę pracy i zostaniemy tutaj.-Mówiła tak stanowczo, że aż odechciało mi się już z nią dyskutować.
-Super...-Wymamrotałam pod nosem i poszłam do góry się pakować.
Nie chciałam wyjeżdżać, podobało mi się w Polsce.
Ale oczywiście ojciec musiał dostać jakąś pieprzoną ofertę!
Ze złością cisnęłam ubraniami do walizki gdy wszedł mój starszy brat.
-Możesz ciszej się denerwować?!-Powiedział a w jego głosie było słychać nutkę kpiny.
-Nie, a teraz łaskawie wyjdź z mojego pokoju.-Oznajmiłam i spiorunowałam Nathana wzrokiem.
Gdy mój 'kochany braciszek' raczył w końcu wyjść kontynuowałam swoje poprzednie zajęcie.
Kiedy spakowałam wszystkie potrzebne rzeczy, wzięłam torbę i poszłam na dół.
-Gotowa?-Zapytał się tata widząc mnie już siedzącą na sofie.
-Jeśli masz na myśli opuszczenie wszystkich moich przyjaciół i ukochanego miasta, by pojechać do jakiegoś zasranego Londynu, to tak, jestem gotowa.-Mówiłam sarkastycznie.
-(T.I), bądź optymistką.-Upomniała mnie moja rodzicielka.
-Tssaa...- Wybełkotałam.
-Dobrze dzieci. Ruszamy!- Wydarł się ojciec niczym, by prowadził wycieczkę.
Chwyciłam walizkę i ruszyłam w stronę samochodu.
Szykuję się długa podróż...
Gdy usadowiłam się już wygodnie i wszyscy zgromadzeni także, ruszyliśmy.
Przez połowę drogi gapiłam się w przestrzeń za oknem, wspominałam ostatnie chwilę spędzone w tym miejscu.
Po dłuższej chwili zasnęłam.
-Młoda, wstawaj jesteśmy!-Nathan zaczął mnie budzić waląc w ramie.
Przeciągnęłam się na tyle ile pozwalała mi mała przestrzeń samochodu.
Wyszłam z pojazdu i poszłam po torbę.
Gdy mama od kluczyła nasz 'dom', pierwsze co zrobiłam było wbiegnięcie do mojego pokoju i rzucenie pakunku w jego kąt.
Rozejrzałam się po pomieszczeniu.
Nie należał do najgorszych.

















Poszłam do łazienki w celu rozpakowania rzeczy typu: kosmetyki, szampon itd.

Nie było tego za dużo, bo moja mama powiedziała, że resztę kupi mi tutaj.
Po rozpakowaniu stanęłam przed ogromnym oknem w sypialni.
Mimo iż Londyn z reguły jest deszczowym miastem, dzisiaj było inaczej.
Promienie słoneczne delikatnie okalały roześmiane twarze przechodniów.
Tutaj było spokojniej niż w Polsce, nikt się nie spieszył, każdy napawał się wolnym czasem.
Postanowiłam iść na spacer i też trochę wykorzystać ten dzień.
Ubrałam się wygodnie 
i oznajmiłam wszystkim domownikom, że idę się przejść po czym wyszłam.
Szłam powoli krętymi dróżkami parku rozplątując kabelki moich słuchawek.
Nie za bardzo zwracałam uwagi na ludzi idących obok mnie i to był mój błąd.
-Przepraszam.-Powiedziałam grzecznie.
-Nic się nie stało.-Usłyszałam głęboki głos, podniosłam delikatnie głowę, by sprawdzić kto jest właścicielem tego anielskiego głosu.
Nagle mój wzrok spotkał się z pięknymi, czekoladowymi tęczówkami w których od razu utonęłam.
-Zayn, jestem.-Przedstawił się wyciągając w moją stronę rękę.
-A ja (T.I).-Nie śmiało ujęłam jego dłoń.
-Pierwszy raz Cię tutaj widzę.-Wciąż mówił patrząc prosto w moje oczy.
-Nie dziwie się, dopiero co się wprowadziłam.-Odpowiedziałam z uśmiechem.
-Może chcesz żebym Cię oprowadził trochę po mieście, co ty na to?-Spytał a ja poczułam jak stado motyli lata w moim brzuchu.
-Z chęcią.-Oznajmiłam.
Chłopak w pierwszej kolejności zabrał mnie na spacer po mieście, potem do jakieś kawiarenki a gdy już zrobiło się późno i poszliśmy na London Eye.
Jak już wsiedliśmy do wagonika chwyciłam się mocno barierki gdyż miałam lęk wysokości.
Młyn ruszył a ja aż podskoczyłam i zamknęłam oczy.
Poczułam na sobie dotyk Zayna. 
-(T.I), nie masz się czego bać, jestem przy Tobie, proszę otwórz oczy.-Szepnął mi do ucha chłopak.
Nie pewnie uchyliłam powieki.
Nadal się panicznie bałam.
Mulat widząc mój strach musnął delikatnie dłonią moją rękę i już po chwili splótł nasze ręce w jedność.
Spojrzałam w dół i uśmiechnęłam się sama do siebie. 
Byłam już spokojniejsza wiedząc, że obok mnie stoi Zayn.
Patrzyłam na panoramę Londynu.
Widok był nie ziemski.
Lampy a także światła z innych mieszkań, biurowców czy zwykłych restauracji bądź kafejek idealnie ze sobą współgrały.
Oświetlały każdy ciemny zakątek miasta dając poczucie bezpieczeństwa. 
To wszystko było nie do opisania.
Po chwili wagonik był już na samym szczycie.
Automatycznie ścisnęłam dłoń Malika tak mocno, że powoli nie czułam własnej ręki.
Chłopak obrócił mnie w swoją stronę i patrzył głęboko w moje oczy.
Nie śmiało objął mnie w talii i przysunął tak, że nasze ciała się stykały.
Czułam jego oddech na swoim karku.
Zayn powoli zmniejszał odległość po między nami.
Czule gładził mój policzek.
Moje ciało drżało pod wpływem jego dotyku.
I w pewnym momencie Malik wpił się w moje wargi.
Całował nie pewnie jakby bał się odrzucenia z mojej strony.
Pogłębiłam pocałunek.
Czułam jak się uśmiecha.
Mogłabym tak zostać na zawsze, byle tylko z nim <3 


Tam tam tam!
A tu imagin dla Jessi.
Mam nadzieję że Ci się podoba, moim zdaniem trochę go zjechałam na ale cóż, co zrobisz, nic nie zrobisz.
Pozdrowionka ♥ 
~Paynerka~































































































































Brak komentarzy:

Prześlij komentarz