środa, 18 lutego 2015

Coś innego ☺

Wiesz jak to jest gdy tracisz bliską Ci osobę?
Gdy wszystko w okół Ciebie się wali?
Niestety ja wiem, nadszedł ten czas, nadszedł ale zdecydowanie za szybko...
Ksiądz powoli opowiadał jak on zginął i nagle wszystkie wspomnienia powróciły, zabili go, połamali żebra, zmasakrowali twarz...
A najgorsze jest to że ja to wszystko widziałam, ze nic nie powiedziałam, nic nie zrobiłam tylko pozwoliłam mu cierpieć, pozwoliłam mu umrzeć!
Wszyscy rozchodzili się do domów, wszyscy oprócz mnie.
Usiadłam nad jego grobem, płakałam głośno lecz nikt mnie nie słyszał.
Zaczęłam krzyczeć, nie potrafiłam mu pomóc, to wszystko moja wina, potrzebuję go chłopaka który kładł mnie spać wieczorem a budził rano...
Chłopaka który nauczył mnie śmiać się z niczego...
Chłopaka który nie pozwolił by stała mi się krzywda...
Chłopaka którego kochałam ale uświadomiłam to sobie za późno! Za późno!
-Obiecałeś że mnie nie opuścisz!-Krzyczałam przez łzy.
-Że będziesz przy mnie zawsze!-Nie mogłam powstrzymać się od płaczu.
Obwiniałam go o jego śmierć może dlatego że nie potrafiłam poradzić sobie z problemem, z tym że już nigdy go nie zobaczę, nie usłyszę jego śmiechu, nie poczuję jego ciepła przy każdym naszym uścisku i co najważniejsze już nigdy nie pogodzę się z tym że go straciłam już na zawsze...

Tam tam tam! 
Mamy tu coś z innej beczki!
Sorka taki humorek :)
~Paynerka~

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz